I attended the annual Chulalongkorn-Thammasat football game last Saturday, and came away tremendously impressed by this fantastic event.
First of all, the atmosphere was wonderful. The cheering sections on both sides were unlike anything I have seen in the United States. By using coordinated placards, students from each university displayed beautiful portraits of His Majesty the King to start the match. As the game progressed, the students put together a series of pictures that were either inspirational or humorous, all of it conveying both respect and wit. At some points, in fact, the competition between the cheering sections was even more entertaining than the excellent game.
Coming from the United States, I grew up following basketball, baseball and American football much more closely than football. The competitive spirit in all of these sports at the collegiate level is similar, but what impressed me most about this football match was the sportsmanship on display. The athletes on the field did not fight with each other or the referees. Indeed, when players were accidentally injured, opposing players immediately came to their assistance. They congratulated opponents on good plays, and played the match with all of their heart. Spectators did not insult the opposition, preferring to enthusiastically root for their own team. There was no alcohol in the stands and no violence. Everyone was there to simply enjoy the match and the atmosphere. I learned a lot about sportsmanship that day.
The other highlight of the afternoon was the pre-game parade. Seldom have a seen a spectacle as colorful as the students of both universities put on that day. Humorous parade floats, great musicians, and exuberant cheerleaders made for a great display. This was clearly not just a game between two teams, but a community building event for all of the alumni and students of Chulalongkorn and Thammasat communities.
Can you pick me out of the crowd?
And, just in case you were wondering, I should note that although I was honored to sit with the Chulalongkorn section, I was supporting both schools. You can see that I carefully avoided wearing either school’s colors, and stuck with a neutral bright green. Fortunately, the game ended in a 0-0 tie, and everyone in the stadium was able to walk out a winner after the match.
ฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์!
เมื่อวันเสาร์ที่แล้ว ผมได้ไปชมการแข่งขันฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ ผมสนุกและประทับใจมากครับ
ข้อแรก ผมชอบบรรยากาศของงานมาก ฝ่ายเชียร์ของทั้งสองมหาวิทยาลัยเก่งมากและแตกต่างจากที่ผมเคยเห็นมาในสหรัฐฯ นิสิตจุฬาฯ และนักศึกษาธรรมศาสตร์ใช้แผ่นกระดาษแข็งในการแปรอักษรเป็นภาพพระบรมฉายาลักษณ์อันงดงามของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเพื่อเปิดการแข่งขัน ระหว่างการแข่งขัน ทั้งสองฝ่ายก็ผลัดกันแปรอักษรเป็นภาพต่างๆ บางภาพก็ให้ข้อคิดดีๆ บางภาพก็ตลกขบขัน แต่ทุกๆ ภาพล้วนแสดงถึงความอ่อนน้อมและปฏิภาณของนิสิตนักศึกษา ในบางช่วง การผลัดกันรุกและรับของฝ่ายเชียร์กลับสนุกกว่าการแข่งขันด้วยซ้ำ
ที่อเมริกา ผมเติบโตมาพร้อมๆ กับกีฬาบาสเก็ตบอล เบสบอล และอเมริกันฟุตบอลมากกว่ากีฬาฟุตบอลแบบนี้ แม้ว่าสปิริตของการแข่งขันกีฬาแบบนี้ในระดับมหาวิทยาลัยของอเมริกาจะคล้ายๆ กับของไทย แต่สิ่งที่ผมประทับใจมากที่สุดในการแข่งขันฟุตบอลประเพณีครั้งนี้ก็คือการมีน้ำใจนักกีฬา ผมไม่เห็นการทะเลาะวิวาทระหว่างนักกีฬาด้วยกันหรือกับกรรมการเลย ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อผู้เล่นได้รับบาดเจ็บโดยอุบัติเหตุ ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามกลับรีบมาช่วยด้วยซ้ำ นอกจากนั้น ผู้เล่นยังชมฝ่ายตรงข้ามเมื่อเล่นได้ดี และทุกคนเล่นกันอย่างเต็มที่ ฝ่ายผู้ชมก็จะเชียร์ผู้เล่นฝ่ายของตน โดยไม่มีการด่าทอคู่แข่ง ไม่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และไม่มีการใช้ความรุนแรงบนอัฒจันทร์ ทุกคนมาเพื่อชมการแข่งขันและเพลิดเพลินกับบรรยากาศ ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับการมีน้ำใจนักกีฬาเป็นอย่างมากในวันนั้น
ช่วงสำคัญอีกช่วงหนึ่งของงานในวันนั้นคือพาเหรดก่อนการแข่งขัน ผมไม่ค่อยเห็นขบวนพาเหรดที่เต็มไปด้วยสีสันเท่าที่นักศึกษาของสองสถาบันแสดงในวันนั้นเลย มีทั้งพาเหรดแบบตลกขบขัน นักดนตรีที่มีฝีมือ และเชียร์ลีดเดอร์ที่สนุกสนานร่าเริง งานนี้ไม่ใช่เพียงการแข่งกีฬาระหว่างสองทีมเท่านั้น แต่ยังเป็นการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์เก่า ศิษย์ปัจจุบันของทั้งสองสถาบันด้วย
และถ้าคุณบังเอิญสงสัยว่าผมเชียร์ฝ่ายใด ผมก็ขอเฉลยว่าแม้ว่าผมจะได้รับเกียรติให้นั่งอยู่กับซีกของจุฬาฯ แต่ผมก็เชียร์ทั้งสองสถาบัน คุณจะเห็นว่าผมหลีกเลี่ยงที่จะใส่เสื้อที่เป็นสีประจำมหาวิทยาลัยทั้งสอง และใส่เสื้อสีเขียวสดมาแทนแสดงถึงความเป็นกลาง โชคดีที่การแข่งขันในวันนั้นเสมอกัน 0-0 ทุกคนก็เลยกลับบ้านในฐานะผู้ชนะ!
