Wat Pongsanuk
I have had some wonderful official travel in Thailand recently. In Lamphang, I visited Wat Pongsanuk, where the U.S. State Department is sponsoring UNESCO’s Museum-to-Museum Partnership Program, as well as Wat Prakaew Don Tao, where the Emerald Buddha once was housed. The temples were beautiful, and the efforts to preserve each site were impressive. At Wat Pongsanuk, staff had worked with experts from the United States to preserve and store gorgeous old temple paintings. The restoration of the main temple had been carried out with loving detail. Although the temple itself was not large, the artistry reflected the unique culture of the area.
After Lamphang, I drove to Phrae, where I led a grant ceremony for the Ambassadors Fund for Cultural Preservation, where we presented $20,000 to the Southeast Asian Ministers of Education Organization Regional Center for Archaeology and Fine Arts (SEAMEO-SPAFA) Director Dr. Pisit Charoenwongsa.
Wongburi House Museum
The project will help preserve its rare architectural heritage of old teak homes. Phrae was once the center of Thailand’s largest teak forests, and the homes built almost a century ago from this teak are rapidly disappearing. We held the presentation ceremony at Khum Chao Luang, a museum and community center that had a fascinating photo display of the history of the teak industry. The project that we are funding will raise public awareness of the cultural value of the remaining homes, and document their history. After the ceremony, the Deputy Governor of the province, Khun Seri Kampirathammo, and I went with a large group on a pedicab tour of the sites, as well as the Seri Thai Museum in Phrae. The Wongburi House Museum was especially beautiful, and I encourage any visitor to Phrae to stop by. One interesting item on display there was a shirt that, as was explained to me, one would wear underneath clothing to protect oneself from evil spirits. I’ll attach the photo so you can see it. I felt a little bad riding the pedicab, because I must have been about twice the size of the normal passenger, but the driver kept reassuring me that it was no problem.
I’m the one on the right in the black suit
Finally, I also had the opportunity to visit Prachinburi province. What a great place! I started the day by volunteering to help with a Ronald McDonald Care Mobile visit. This was a collaborative effort with the Thai Red Cross and Top Charoen Optical to provide free optical exams and eyeglasses to over 350 underprivileged students from nearby government schools. I joined Governor Siripong Hantrakul at the opening ceremony, and had the opportunity to help with the initial phase of the eyescreening. The kids were absolutely wonderful. I had wonderful discussions with them about what they want to be when they grow up (lots of nurses and teachers), what their favorite subjects are (math and English), and what their favorite sports are (soccer and volleyball – I couldn’t get any of them to agree with me that basketball is the best sport).
Lintel from 7th Century Northern Prasat Khao Noi
After the McDonalds/Red Cross event, I visited the nearby Prachinburi National Museum. What an unexpected pleasure! The museum displays were very well done, and highlighted the spectacular art of the Dvaravati and early Khmer period. I was reminded of what a young country the United States is with respect to the history of the Thai nation. Here is a photo I took of an amazing lintel from 7th Century Northern Prasat Khao Noi in Sa Kaew Province in the early Prei Kmeng period. It is so well preserved and the image so alive that I could not help but be captivated by it
Outside the traditional medicine museum
I finished the day with a visit to the Thai Traditional Medicine Museum located in the splendid Chaophya Abhaibhubejr Building, which was constructed in 1909 by Chao Phrya Abhaibhubejr, the former governor of Prachinburi, as the residence of King Rama V during his visit to the province. The home is a stunning example of early 20th century architecture. Even more interesting was the fact that it is now a traditional medicine museum. I learned a great deal about traditional medicines that day, and even bought several natural remedies to try upon my return to Bangkok.
I learn a tremendous amount about Thailand and its people when I travel. Everywhere I go, it seems, there are unique cultural twists, proving what a special country this is. I always look forward to meeting Thais anywhere I go, whether here in Bangkok, or in the provinces.
ขึ้นเหนือ (และตะวันออก)
เจ้าหน้าที่อาสาสมัครที่วัดปงสนุก
เมื่อเร็วๆ นี้ ผมได้เดินทางไปปฏิบัติภารกิจในต่างจังหวัด ผมเดินทางไปที่จังหวัดลำปางและได้แวะเยี่ยมชมวัดปงสนุก ที่วัดแห่งนี้ กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ ได้ให้การสนับสนุนโครงการเครือข่ายพิพิธภัณฑ์ของยูเนสโก (UNESCO’s Museum-to Museum Partnership Program) เช่นเดียวกับที่วัดพระแก้วดอนเต้า ซึ่งเคยเป็นที่ประดิษฐานของพระแก้วมรกต วัดทั้งสองแห่งนี้งดงาม และความพยายามในการอนุรักษ์วัดแต่ละแห่งก็น่าประทับใจ ที่วัดปงสนุก เจ้าหน้าที่ของวัดได้ทำงานร่วมกับผู้เชี่ยวชาญจากสหรัฐฯ เพื่ออนุรักษ์และเก็บรักษางานจิตรกรรมฝาผนังที่งดงามและเก่าแก่ งานบูรณะปฏิสังขรณ์ตัวอุโบสถก็ทำอย่างงดงามประณีต แม้ว่าวัดปงสนุกจะไม่ใช่วัดใหญ่ แต่งานศิลปะของวัดก็สะท้อนถึงวัฒนธรรมอันเป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดนี้
หลังจากลำปาง ผมได้นั่งรถต่อไปยังจังหวัดแพร่ เพื่อทำพิธีมอบทุนเอกอัครราชทูตเพื่อ
เสื้อยันต์ที่พิพิธภัณฑ์บ้านวงศ์บุรี
การอนุรักษ์ทางวัฒนธรรม มูลค่า 20,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ แก่ ดร. พิสิฐ เจริญวงศ์ ผู้อำนวยการศูนย์ภูมิภาคว่าด้วยโบราณคดีและวิจิตรศิลป์ สภารัฐมนตรีศึกษาแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (SEAMEO-SPAFA) โครงการดังกล่าวจะช่วยอนุรักษ์เรือนไม้สักเก่าแก่ในจังหวัดซึ่งเป็นมรดกทางสถาปัตยกรรมที่หาได้ยาก จังหวัดแพร่เคยเป็นจังหวัดที่มีป่าสักมากที่สุดของไทย และบ้านที่สร้างจากไม้สักเหล่านี้เมื่อเกือบร้อยปีที่แล้วกำลังผุพังอย่างรวดเร็ว เราจัดพิธีมอบทุนที่พิพิธภัณฑ์คุ้มเจ้าหลวง ซึ่งเป็นทั้งพิพิธภัณฑ์และศูนย์ชุมชนที่มีการจัดแสดงภาพถ่ายเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของอุตสาหกรรมไม้สักของไทย โครงการที่เราให้ทุนสนับสนุนจะช่วยเสริมสร้างจิตสำนึกของประชาชนเกี่ยวกับคุณค่าทางวัฒนธรรมของบ้านไม้สักที่ยังเหลืออยู่และจัดทำบันทึกเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของบ้านเหล่านี้ หลังพิธีมอบทุน คุณเสรี คัมภีรธัมโม รองผู้ว่าราชการจังหวัดแพร่กับผมและเจ้าหน้าที่ท่านอื่นๆ อีกหลายท่านได้นั่งรถสามล้อถีบชมสถานที่ต่างๆ รวมทั้งพิพิธภัณฑ์ขบวนการเสรีไทยที่จังหวัดแพร่ โดยเฉพาะพิพิธภัณฑ์บ้านวงศ์บุรีนั้นงดงามมาก ผมอยากเชิญชวนให้ทุกคนมาเที่ยวที่นี่ถ้ามีโอกาสเดินทางมาจังหวัดแพร่ ที่นี่ผมได้เห็นของอย่างหนึ่งที่น่าสนใจที่จัดแสดงไว้ให้ชม เป็นเสื้อยันต์สำหรับใส่ข้างในเพื่อป้องกันภูตผีปีศาจ ผมได้ถ่ายรูปมาให้ชมกันด้วย ผมรู้สึกสงสารคนถีบสามล้อเหมือนกัน เพราะผมตัวใหญ่เป็นสองเท่าของผู้โดยสารทั่วไป แต่สารถีของผมก็คอยแต่บอกว่าไม่เป็นไร
ผมยังได้เดินทางไปยังจังหวัดปราจีนบุรีด้วยและพบว่าจังหวัดนี้น่าสนใจมาก ผมเริ่มต้นการเยือนด้วยการอาสาช่วยในหน่วยบริการตรวจสายตาและสุขภาพเคลื่อนที่ของมูลนิธิโรนัลด์ แมคโดนัลด์ เฮาส์ ประเทศไทย ซึ่งร่วมมือกับสภากาชาดไทยและห้างแว่นตาท็อปเจริญในการให้บริการวัดสายตาประกอบแว่นฟรีแก่นักเรียนยากจนกว่า 350 คนจากโรงเรียนของรัฐในแถบนั้น นอกจากนี้ ผมและท่านผู้ว่าราชการ ศิริพงษ์ ห่านตระกูล ยังได้ร่วมกันทำพิธีเปิดการให้บริการวัดสายตา และยังได้ช่วยในขั้นตอนแรกของการตรวจสายตาด้วย เด็กๆ น่ารักมาก ผมได้ถามเด็กๆ ว่าเมื่อโตขึ้นอยากเป็นอะไร หลายคนบอกอยากเป็นนางพยาบาลหรือครู ส่วนเรื่องวิชาที่ชอบเรียน บางคนบอกว่าชอบเลขและบางคนก็บอกว่าชอบภาษาอังกฤษ พอถามเรื่องกีฬา ส่วนใหญ่บอกว่าชอบฟุตบอลหรือวอลเลย์บอล ผมพยามเกลี้ยกล่อมเด็กๆ ว่ากีฬาที่สนุกที่สุดคือบาสเก็ตบอล แต่เด็กๆ ไม่ยอมเห็นด้วย!
ทับหลังสมัยศตวรรษที่ 7 จากปราสาทเขาน้อย
หลังทำกิจกรรมกับมูลนิธิโรนัลด์ แมคโดนัลด์ เฮาส์ แล้ว ผมได้ไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์แห่งชาติปราจีนบุรี และได้รับความเพลิดเพลินอย่างคาดไม่ถึง การจัดแสดงสิ่งของต่างๆ ทำได้ดีมากและสะท้อนความงดงามของศิลปะสมัยทวาราวดีและขอมตอนต้น ทำให้ผมคิดว่าอเมริกาเป็นประเทศที่ใหม่มากเมื่อเทียบกับประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่ของไทย ข้างล่างนี้เป็นภาพถ่ายทับหลังสมัยศตวรรษที่ 7 จากประสาทเขาน้อยจังหวัดสระแก้ว ซึ่งผมถ่ายไว้ เป็นศิลปะขอมแบบไพรกเม็ง ทับหลังชิ้นนี้ได้รับการเก็บรักษาไว้อย่างดีและภาพที่แกะสลักก็ดูเหมือนมีชีวิตและงดงามมาก
ภายในพิพิธภัณฑ์แพทย์แผนไทยอภัยภูเบศร
ผมปิดท้ายการเดินทางด้วยการเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์แพทย์แผนไทยอภัยภูเบศร ซึ่งตั้งอยู่ภายในตึกเจ้าพระยาอภัยภูเบศร ตึกแห่งนี้ เจ้าพระยาอภัยภูเบศร์ ข้าหลวงมณฑลปราจีนบุรีได้สั่งให้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2452 เพื่อใช้เป็นที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวระหว่างเสด็จประพาสมณฑลปราจีนบุรี อาคารหลังนี้เป็นสถาปัตยกรรมยุคต้นศตวรรษที่ 20 ที่งามสง่า ที่น่าสนใจอย่างยิ่งก็คืออาคารหลังนี้ได้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์แพทย์แผนไทยในปัจจุบัน ผมได้ความรู้มากมายเกี่ยวกับยาไทยในวันนั้น และยังซื้อยาสมุนไพรกลับมาลองใช้ที่กรุงเทพฯ ด้วยครับ
ทุกครั้งที่ผมเดินทาง ผมได้เรียนรู้มากมายเกี่ยวกับเมืองไทยและคนไทย ดูเหมือนว่าไม่ว่าผมจะไปที่ไหน จะมีวัฒนธรรมที่น่าสนใจและเป็นเอกลักษณ์ให้เห็นอยู่เสมอ ซึ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าไทยเป็นประเทศที่มีความพิเศษเพียงไร ผมชอบที่จะได้พบปะกับคนไทยทุกที่ที่ผมไป ไม่ว่าจะเป็นที่กรุงเทพฯ หรือต่างจังหวัด
